• انجمن رمان نویسی تک رمان پیرو قوانین جمهوری اسلامی ایران می‌باشد. لطفا از ارسال محتوای خلاف قوانین جمهوری اسلامی ایران خود داری کنید در صورت مشاهده برخورد خواهد شد.

نیمه‌حرفه‌ای رمان پیست مرگ | @Saba.N کاربر انجمن تک رمان

  • نویسنده موضوع Saba.N
  • تاریخ شروع
  • پاسخ‌ها 290
  • بازدیدها 6K
  • Tagged users هیچ

سطح رمان از نظر شما:

  • متوسط

    رای: 0 0.0%
  • ضعیف

    رای: 0 0.0%

  • مجموع رای دهندگان
    7

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
IMG_20200923_174522_496.jpg


نام رمان : پیستِ مرگ
نام نویسنده : Saba.N
ناظر: Mids
ژانر : عاشقانه_هیجانی_درام
خلاصه :


★پسری از تبار هیجان با سری پُر شور و سودایی در ذهن، سرمست از لحظه های نابی که با غرور خلق کرده است؛ عشقی آتشین را در میان آهن پاره هایی از جنس غرور می یابد و این بار واردِ راهی می شود که جز هیجان، پستی و بلندی هایی را نیز به همراه دارد.

مقدمه : میداند که آخر یک شب از آسایشگاه بیرون خواهد زد.لباسهای آبی کهنه تیمارستان را دور خواهد انداخت. یواشکی از آن کمد بزرگ ، لباسهای قدیمی‌اش را پیدا کرده و خواهد پوشید. پا بر*هنه به خیابان های شهر خواهد رفت و آواز خواهد خواند.
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Fatemeh.M

کاربر تک رمان
کاربر تک رمان
May 11, 2020
102
1,919
63
21
اون دور دورا
CD950D4A-C464-4E85-85CF-2853BEF3EA2B.jpeg

خواهشمند است قبل ازتایپ رمان به قوانین زیر توجه کنید:

نحوه تایید رمان

اطلاعیه - درخواست تایید رمان | تک رمان


قوانین تایپ رمان

قوانین - قوانین تایپ رمان | تک رمان


پرسش وپاسخ رمان نویسی


اطلاعیه - تاپیک جامع پرسش و پاسخ رمان نویسی


تاپیک جامع درخواست نقد

اطلاعیه - تاپیک جامع درخواست نقد رمان های کاربران


تایپک جامع درخواست جلد


اطلاعیه - * تایپک جامع درخواست جلد *




تیم مدیریت انجمن تک رمان
موفق باشید.
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #3
#پارت_1


روی تختِ یک نفرهء فلزی‌اش نشسته و با آشفتگی به در کوچک آلومینیومی و دیوارهای آبیِ رنگ و رو رفته نگاه میکند. آبی مگر رنگ مورد علاقه‌اش نبود؟ پس چرا حالا با دیدن این دیوارها ذهنش درگیر و قلبش ناآرام‌تر میشد؟ عرق میکند. نگاهِ مات زده‌اش را به تک کمد فلزی و مکعبی شکل درون اتاق میدهد و پنجرهء کنار تختش به طرز مضخرفی ، پرتوهای سرکشانهء خورشید را به داخل هدایت میکند ؛ درست روی چشم‌های خمار مشکی رنگی که خیلی وقت است که دیگر برق نمیزنند. گِرِهِ روسریِ سفید و کوتاهش را شُل میکند و روسری روی سرشانه‌‌های ظریفش می‌اُفتد. دستی به گ*ردن خیس از عرقش میکشد که یکهو صدای قار و قار کلاغ‌ها بالا میگیرد. میترسد و در جایش تکان خفیفی میخورد. سریع نگاهش را از پنجره به بیرون میدهد. او را می‌بیند که مثل چند ماهِ پیشی که خودش به آسایشگاه روانی منتقل شده بود ، در زیر همان درختِ کنار حوض نشسته و باز جوجه کلاغی را به بهانهء دانه ریختن ، در چنگال خود اسیر کرده. کف یک دستش را به شیشه میچسباند و دقیق‌تر نگاهش میکندو با خود میگوید " آه خدایِ من! باز هم دمپایی‌هاش لنگه به لنگه‌ست ". همینطور خیره نگاهش میکند که ناگهان ، او سرش را بالا گرفته و مچ نگاهِ سیاهش را با نگاهِ آبی رنگش میگیرد. ناخداگاه هین بلندی میکشد و همان دستش را که بندِ پنجره گرفته بود ، جلوی دهانش میگیرد. نگاه مات زده‌اش همینطور او را دید میزند که ناگهان او کلاغ را ول میکند و نگاهش را به سمتی دیگر میدهد. از کنار پنجره به کنار میرود و نمیخواهد که با تماشای بیشترِ او ، به چشم‌هایی که مثل دو گوی آبی رنگ و قلبش را دزدیده بودند ، خیانت کند. با یادآوری خاطرات گذشته ، مثل روزها و ماه‌های پیش ، قلبش فشرده میشود. انگار که نفسش بند رفته باشد. رفته رفته صورتش ک*بود میشود و ناگهان با هق بلندی ، شیشهء بغضش را میشکند. دست‌هایش را روی صورتش میگذارد و بلند بلند گریه میکند. قفسه س*ی*نه‌اش م*حکم بالا و پایین میشود و دست خودش نیست که گاهی میان گریه ، نامِ اویی که نیست را هجی میکند. چشم‌هایش میسوزند و حالا تمام تنش از د*ر*د و غم لرز گرفته است. همینطور بی‌مهابا گریه میکند که ناگهان در به ضرب باز میشود و قامت کشیده و باریک زنی با روپوش سفید در درگاه حاضر میشود. دست از روی صورتش برمیدارد و برای لحظه‌ای صدای گریه‌اش قطع میشود. اما همین که زن را با آن نگاهِ سبز رنگِ وحشی و اخم آلود میبیند که دست به ک*م*ر گرفته است ، دوباره گریه‌اش را از سر میگیرد و میان هق هقش ناله‌وار میگوید :
_ ثریا کمکم کن! بخدا دیگه دلم طاقت نداره. دارم .. دارم ..
هق هق میکند. ثریا چند قدمی نزدیکش میشود. با دیدن حال بد او ، اخم‌هایش آب میشوند. دستش را برای گرفتن دست او جلو میبرد اما در میانهء راه ، عقب میکشد و سعی میکند همان پرستار بداخلاق و بیشعوری باشد که همیشه روناک خطابش میکرد. با نگاهِ تیزش خیره روناک میشود و جدی ل*ب میزند :
_ تمومش کن.
روناک اما دارد لِه میشود زیر بار این حجم از دلتنگی و د*ر*د و بغض. گریه‌اش شدت میگیرد که ناگهان ثریا فریاد میزند :
_ تمومش میکنی یا با راه خانوم دکترت بریم جلو روناک؟ هوم؟
به یکباره روناک همچون جنینی در خود مچاله و جمع میشود. میلرزد و تنش یخ میبندد. گریه نمیکند اما سکسه‌اش امان نمیدهد که جمله‌اش را کامل بگوید :
_ دا... داد.. ن.. نزن..
ثریا اما قدری از تندی و جدیت کلامش کم نمیکند :
_ شورش رو درآوردی! قول‌هات همه از دَم به د*ر*د نخورن. خودت خواستی روناک.
و تا روناک به خود بیاید ،ثریا م*حکم همکارش را صدا میزند :
_ فرنوش؟ سریع قرصای روناک رو بیار.
و از جیبش آمپولی را بیرون میکشد. روناک باز گریه را از سر میگیرد. اما نه برای دلتنگی و غم .. برای خواهش و التماس به ثریا. نمی‌خواست بازهم مثل دفعات پیش ، به زورِ قرص و سوزن ، یک‌سری کوفتی به بدنش تزریق کنند تا بلکه تا دو یا سه روز انقدر بی‌حال ، بی‌نا و توان شود که حتی خودش را هم فراموش کند چه برسد به اویی که در پس ذهنش هر روز مرور میشد. فرنوش ؛ پرستار نسبتا چاقی‌ست که با یک کیسه پر از قرص داخل اتاق میشود‌. به محض ورود و تماشای روناک در آن حال ، کاسهء چشم‌هایش پر از آب میشوند. راست میگفتند که چاق‌ها دل ندارند و مهربان‌اند یا فقط یک‌سری‌ها مثل فرنوش بودند؟ با قدمی بلند خودش را به ثریا میرساند. ثریا کیسه را از دستش گرفته و دارد دنبال همان قرص‌های آبی رنگی میگردد که روناک از آنها متنفر بود. کم کم داشت از رنگ آبی هم متنفر میشد. چانه‌اش میلرزد و دستش را بندِ گوشهء تخت میکند. با بغض میگوید :
_ تورو به خدایی که میپرستید ، بسه!
میخواین بازم بی‌حسم کنید؟
مکث ۳ ثانیه‌ای میکند. بغضش را قورت میدهد ولی مگر پایین میرود آن غده د*ر*د آور توی گلویش؟ :
_ برای چند روز؟ با سه چهار روز بی‌حس و لال کردنم چی میشه هان؟ من فراموشش میکنم؟
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #4
#پارت_2

اشک از چشم‌هایش جاری میشود. نگاه پر از اشک فرنوش و نگاهِ مات ولی نگرانِ ثریا ، هر دو به او دوخته شده‌اند. به اویی که واقعا دیگر توان جنگیدن ندارد.
روناک همچون ماهی که از آب بیرون افتاده باشد ، د*ه*ان باز و بسته میکند اما نمیتواند چیزی بگوید و غدهء لعنتی در گلویش هر لحظه بیشتر عود کرده و د*ر*د آورتر میشود. نفس عمیقی میکشد و دستش را روی قلبش میگذارد. چشم می‌بندد و ناله‌اش همراه با هق میشود :
_ دوسش دارم خب..
ل*ب‌هایش میلرزند :
_ الان تمومش میکنم اما ؛ نکن ثریا! نکن..
فرنوش دست روی بازوی ثریا میگذارد و کمی تکانش میدهد. ثریا نگاهِ نگرانش را به فرنوش میدوزد و با کمی مکث ل*ب میزند :
_ برو بیرون‌. تزریق و هیچ کوفتی نداریم.
لبخندی پُر مهر و تحسین آمیزی روی لبهای فرنوش شکل میگیرد و با کیسهء داروها و آمپول از اتاق خارج میشود. ثریا گ*ردن کج میکند و با نگاهش به روناک میفهماند که باید حرف بزند. کاسهء چشم‌های روناک پُر میشوند و در حالی که میخندد ، میگوید :
_ مرسی بد اخلاق!
ثریا هم ایندفعه پا به پای او می‌آید :
_ خواهش میکنم بد اخلاقِ شمارهء دو.
روناک میخندد و بعد از مدت‌ها ثریا دوچالِ روی گونه‌های او را به وضوح میبیند. لحنش نرم میشود وقتی که میگوید :
_ میخندی خوشگل‌تری!
روناک اما به یکباره روح از تنش پَر میکشد. ل*ب‌هایش مثل خط صافی به هم میچسبند و دیگر نمیخندد. تنش د*ر*د میگیرد و آخرین باری که او به روناک گفته بود که وقتی میخندد خوشگل‌تر است کِی بود؟ بغض به گلویش چ*ن*گ میزند ولی نباید گریه کند ؛ چرا که ثریا با نگاهِ تیزش هنوز اینجاست. سرش را تند و به نشانه تایید بالا و پایین میکند. نگاه سریع و گذرایی به بیرون می‌اندازد و هوا آفتابی‌ست. گرم هم هست نه؟ او از گرما متنفر نبود؟ در ذهنش مرور میکند. فکرهارا پس میزند. میخواهد برسد به همان روزی که او از روناک تعریف کرده و گفته بود که با خنده زیباتر است. بالا تنه‌اش را روی تخت جلو عقب میکند و دستهایش را کنار تنش تکیه‌گاه کرده است. یکهو به ضرب سرش را بالا میگیرد و هول میپرسد :
_ امروز چندمه؟
ثریا نگران و مشکوک نگاهش میکند :
_ چطور؟
روناک اما عصبی از جواب ندادن ثریا اخم میکند و تند میپرسد :
_ ساعت؟ ساعت چنده؟
ثریا عصبانی تشر میزند :
_ بس میکنی یا نه؟ نکنه میخوای بفهمی توو کدوم تاریخ و کدوم ساعت بهت گفته با خنده خوشگل‌تری؟ هان؟
تنش لرز میگیرد. بازوهایش را ب*غ*ل میکند و روی تخت عقب عقب میرود تا وقتی که کتفش به قرنیز جلوی پنجره میخورد. چشم میبندد و ل*ب پایینی‌اش را از د*ر*د گ*از میگیرد. قطره اشکش لجبازانه روی گونه‌اش می‌نشیند و بی اراده ل*ب میزند :
_ آخ!
ثریا نگران جلو میرود. میپرسد :
_ چیشد؟ چرا حواست نبود به قرنیز؟
فقط میتواند لبخند مسخره‌ای روی ل*ب بنشاند که هیچ معنایی ندارد جز اینکه خیال ثریا را راحت کند تا بلکه او را تنها بگذارد. تک کلمه‌ای میگوید :
_ خوبم!
ثریا مشکوک نگاهش میکند ولی سر آخر بیخیال میشود و عقب گرد میکند تا از اتاق بیرون برود. همینکه دستش روی دستگیره در مینشیند با درخواست یکهویی روناک ، خشکش میزند و به سمتش برمیگردد.
_ دلم یه آینه میخواد.
ثریا مات نگاهش میکند و آهسته میپرسد :
_ چی؟
روناک شانه بالا می‌‌اندازد و میگوید :
_ خیلی وقته ندیدم خودم رو!
ثریا ابرو بالا میدهد و نگاه تیز و مشکوکش حرف از کینه‌های گذشته میزند. پوزخند میزند و با طعنه میگوید :
_ توام که میخوای خودت رو ببینی نه؟
روناک با لبخند تایید میکند که ثریا با تک خنده‌ای که از روی تمسخر است میگوید :
_ خوابشو ببینی.
روناک اما با لجبازی میپرسد :
_ چرا ؟
نه اینکه نداند چرا ؟ اتفاقا خیلی خوب هم میدانست. به خوبی به یاد داشت که روز اولی که به آسایشگاه آمده و درخواست آینه برای اتاقش کرده بود و نیمه شب با خرده‌های شکستهء آینه رگش را بریده بود. به یاد دارد تشرها و تهدیدهای ثریا را ؛ اما باز هم لجونانه میپرسد.. برای جواب ، فقط نگاهِ پر از تاسف ثریا نصیبش میشود و با مکثی کوتاه ؛ ثریا به ضرب در را باز میکند و از اتاق خارج میشود. اشک‌هایش باز روی صورتش میبارند. اما این‌بار بی هیچ صدایی.. آرام و تلخ! نیم رخش را به طرف پنجره میچرخاند و آهسته زمزمه میکند :
_ تولدت.. باید به تولدت کم مونده باشه!
سرش را با ریتم منظمی به دیوار میکوبد و با خود زمزمه میکند :
_ شاید امروزه ...
با فکر به اینکه امروز تولدِ " او "‌ی درون مغز و قلبش است ، عصبی میشود. سرش را محکمتر به دیوار پشتی میکوبد و پر حرص ل*ب میزند :
_ اما الان که مُرداد نیست. هست؟
عصبی‌تر میشود وقتی نمیتواند به خود جوابی بدهد. کلافه دست لای موهای کوتاه و مشکی رنگش میکشد. به محض ل*مس کردن آنها باز ته دلش خالی میشود‌. ناباور آنهارا ل*مس میکند. دو دستش را بالا میبرد و با هردو دستش موهایش را برانداز میکند. مگر.. مگر او موی بلند دوست نداشت؟ کِی موهایش را کوتاه کرده بود؟ در دلش د*ر*د و دلتنگی باز جوش و غُل میخورند. باز چانه‌اش میلرزد. هق اول را م*حکم میزند و هق‌های بعدی دوباره از کنترل خارج میشوند.. لعنت میفرستد به خودش و این موهای کوتاه و تقویم و ساعتی که نبود! و دست جلوی دهانش میگیرد تا صدای هق زدنش از در آهنینِ نحس ، بیرون نرود..
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #5
#پارت_3

دستش را به پنجرهء قدی کافه تکیه داده و با چشم‌هایی که به رنگ دریا بودند و دارند از خستگی بسته میشوند ، مشغول تماشای خیابان بارانی‌ست. ساعت از دوازده نیمه شب هم گذشته ولی از شور و شوق مردم ذره‌ای کاسته نمیشود. باران نم‌نم میبارد و هفتهء اول فروردین هم شلوغی خاص خودش را دارد. از بالا به دختربچهء صورتی پوشی نگاه میکند که بستنی‌اش از دستش به روی زمین می‌افتد و گریه‌اش بلند میشود. ناخداگاه لبانش از هم فاصله میگیرند و ل*بش به خنده کش می‌آید. همینطور خیرهء بیرون است که یکهو صدای اعلان پیام گوشی‌اش بلند میشود. دست روی صفحه میکشد و پیام را باز میکند :
_ کِی میرسی عزیز دلم؟ شام خوردی؟
لبخندش عریض میشود و این مادر مثل اینکه زیادی مهربان بود. کاش پدرش هم کمی مثل مادرش رفتار میکرد. کاش... برای ناهید جونِ ذخیره در گوشی‌اش مینویسد :
_ نمیرسم بیام.
عادتش بود که کوتاه جواب بدهد. با همه اینطور بود اِلا رفیق چندین و چند ساله‌اش عرفان ، که از قضا شریک کاری‌اش هم بود. تکیه‌اش را از پنجره میگیرد و با صدای بمی که حالا کمی گرفته و خشدار هم شده بود ، میپرسد :
_ عرفان پوشیدی؟
صدای پر هیجان عرفان از اتاقک کنار پیشخوان می‌آید :
_ دارم میپوشم‌. چقدر عجولی سهند!
و مثل اینکه این رفیقِ همیشه بشاش و زیادی بیخیالش ، به شدت زمان نشناس بود. تک خنده‌ای میکند و دستی به صورتش میکشد. زبری ریش‌هایش کف دست خودش را اذیت میکنند و مدتی بود که بخاطر کار در کافه‌شان و درگیری‌های رالی ، اصلاح نکرده بود. خمیازه‌ای میکشد و بلوز سفید رنگ مردانه‌اش را مرتب میکند. به سمت در چوبیِ کافه حرکت میکند. به اسم طلایی حک شده روی در خیره میشود و با خود میپرسد " چرا کافه دارک ؟ " راستش خودش هم نمیدانست. چرا که وقتی عرفان گفته بود نام کافه یا دارک باشد یا دارچین ، او برای فرار از نام ادویه‌ای که از ان متنفر بود ، گفته بود دارک و حالا بعد از گذشت مدت‌ها ذهنش درگیر نام کافه شده بود. پوووف کلافه‌ای میکند و موهایش را طبق عادت بهم میریزد. همین مانده بود که بین هزار و یک مشکل به نام کافه فکر بکند. کلافه داد میزند :
_ نیومدی؟
با مکث کوتاهی میگوید :
_ خداحافظ.
عرفان ، هول از اتاقک کنار پیشخوان بیرون می‌آید‌. نفس نفس میزند وقتی که میگوید :
_ خدا بهت انصاف بده ، خب داشتم جمع میکردم اونجارو.
سهند اما بیخیال شانه بالا می‌‌اندازد :
_ خب فردا جمعشون میکردی!
عرفان نگاه چپی به او می‌اندازد که سهند جبهه گیرانه جواب میدهد :
_ خب حالا توام.
دستش روی دستگیره در می‌نشیند و آن را پایین میکشد و هر دو کنار هم از کافه خارج میشوند.
سوار 207 کاربنی رنگ عرفان که میشوند ، ناخداگاه دوباره اخم‌هایش در هم میروند.نگاه سریعی به اتاقک ماشین می‌اندازد و نمیداند چرا مدام در حال مقایسه ماشین قبلی‌اش با هر ماشین‌ سواری‌ است که داخلش میشود؟! عرفان که متوجه ناراحتی و کلافگی‌اش میشود ، با لحن دلگرم کننده‌ای میگوید :
_ به رالی فکر کن! یکی بهترشو میخری.
حتی به سمت عرفان هم برنمیگردد تا جوابش را بدهد. همانطور که سرش را به شیشه چسبانده و خیرهء بیرون است ، صدای هوم مانندی از گلویش خارج میکند ولی ذهنش عجیب حول محور همین موضوع میچرخدد. اگر پدرش با شرکت کردنش در رالی مخالفت نمیکرد ؛ اگر بخاطر سرمایه برای شرکت در رالی مجبور به فروختن شاسی بلند سفید رنگ محبوبش نمیشد ، همه چیز خوب پیش میرفت. نه او میشد سهند کافه دارِ زانتیا سوار! و نه پدرش میشد یک دبیر غیرنمونه که نتوانست مانع پسر بیست و چهارساله‌اش در اجرای تصمیم احمقانه‌اش بشود!
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #6
#پارت_4

نگاهش چراغ‌های زرد و قرمز ماشین‌ها و موتورهارا در سیاهیِ شب دنبال میکند و مغزش از آن‌همه فکر و خیال دارد زنگ میزند. دست عرفان روی دستگاه پخش ماشین می‌نشیند و یکی از آهنگ‌های محبوبش را پلی میکند. اما همین که آهنگِ بیس‌دارِ همیشه در حالِ پخش در ماشینش شروع به خواندن میکند ، عرفان آلبوم‌هارا بالا و پایین میکند و میخواهد که امشب را با رفیقش که عجیب دارد سخت میگیرد ، راه بیاید. به ماشین شتاب بیشتری میدهد و میخواهد که هر چه سریعتر به رخت‌خواب گرم و نرمش برود و خب اشکالی ندارد که امشب را با سلیقهء سهند جلو بروند و شایع گوش بدهد! طولی نمیکشد که صدای زمزمهء سهند تکیه زده به شیشه را که دارد با آهنگ همخوانی میکند را میشنود و ... همین هم خوب است :
_ یه موقع‌هایی هست که حالِ هیچی نیس.. میزاری پیش بیاد جای پیش بینی! هر کی هر جوری باشه گیر میدی و به چشم نمیاد حتی داف ویترینیش ..
به اینجای آهنگ که میرسد ، نمیتواند جلوی خنده‌اش را بگیرد و خطاب به سهند و با خنده میگوید :
_ مختص خودته که رو دخترهای گُل مردم عیب میزاری! تهشم به سوگند قناعت کردی.
سهند هم با گفتن این جملهء عرفان میخندد و به این فکر میکند که واقعا چرا هر بار بی‌دلیل و منطق هرکسی را که عرفان ، برای دوستی با او پیشنهاد داده بود و یا حتی اگر خود دخترک پا پیش گذاشته بود ؛ رد میکرد؟ جوابی پیدا نمیکند که یکهو یاد سوگند می‌اُفتد! دوست دخترِ نوزده سالهء لوسش که اخیرا حوصله‌اش را سر بُرده بود. به این فکر میکند که باید حتما او را ببیند و با او حرف بزند که با جملهء بعدی عرفان ، تمام حواسش به سمت رالی و رویای چندین و چندساله‌اش کشیده میشود :
_ راستی .. کِی با عمو سامان دربارهء رالی حرف بزنیم؟
با پدرش حرف بزنند؟ در مورد رالی؟ کدام رالی؟ سوال‌ها یکی یکی و پشت سر هم ردیف میشوند ؛ برای همین به طرف عرفان برمیگردد و همان ایکس‌های درون ذهنش را بیرون میریزد :
_ رالی؟ مگه جور شده کارِمون که از الان بدوییم و بریم باهاش حرف بزنیم؟
عرفان متعجب نگاهش میکند و میگوید :
_ پس من امروز چی گفتم تو کافه؟
نگاهش را به خیابان شلوغ رو به رو میدهد و از سرعت ماشین می‌کاهد :
_ مگه نگفتم ماهان فقط چند روز فرصت خواست؟ خب قرار شد مُعَرِفمون بشه دیگه!
سهند از روی حرص و تمسخر پوزخند میزند و میگوید :
_ آخه کدوم آدم عاقلی به کسی اعتماد میکنه که در حد اینستاگرام آشنایی داره باهاش؟ نکنه جدی جدی باورش کردی؟
عرفان کلافه از بحث‌های همیشگی و بدبینی‌های مکرر سهند و شک‌هایش در مورد کلاهبرداری‌ها ، جواب میدهد :
_ چرا انقدر بدبینی داداشم؟ چرا ؟
سهند نگاه چپی به او می‌اندازد که عرفان ادامه میدهد :
_ بیا و یک بارم که شده ، به من اعتماد کن! به والله همه کلاهبردار و دزد نیستن.
سرش را به صندلی ماشین میچسباند و به این فکر میکند که مسئله باور کردن عرفان نیست! مسئله اعتماد به یک فرد مجازی است که ادعای جور کردن قضیهء رالی را برای کسانی داشت که حتی آنهارا کامل نمیشناسد. چشم میبندد و آهسته ل*ب میزند :
_ قبوله! یک بار با عقل تو میریم جلو.
عرفان با خوشحالی میخندد و میگوید :
_ داداشِ خودمی!
و ضربهء آرامی به بازویش میزند. سهند تک خنده‌ای میکند و میگوید :
_ فقط میخوام مطمئن شم که آدم مورد اعتمادیه!
عرفان میخندد و با چشمکی که حواله‌اش میکند ، جواب میدهد :
_ اونم به روی چشم.
و داخل کوچهء بن بستی می‌پیچد که خانه‌اش در چهارمین طبقهء آخرین آپارتمانِ آن است. ریموت را میزند و داخل پارکینگ میشوند. ماشین را که پارک میکند ، هر دو تنِ خسته خود را به آسانسور میسپارند. سهند بالا تنه‌ ورزیده‌اش را به بدنهء آسانسور تکیه میدهد و در آینهء آن نگاه گذرایی به خودش و عرفان می‌اندازد و برای هزارمین بار به تضادهای چهره خودش با عرفان و حتی تضاد عجیب اجزای چهره خودش باهمدیگر فکر میکند. نگاهش را از موهای پر پشت و مشکی رنگش که چندتارشان ، پریشان روی پیشانی‌اش خانه کرده‌اند میگیرد و به چشم‌های آبی رنگش خیره میشود که انگار لابه‌لای آن همه آبی ، رگه‌های طوسی رنگی موج میخورند. صورت گندم گونش را کاملا برانداز میکند و سر آخر ل*ب‌های متوسط و فک زاویه‌دارش. به این فکر میکند که چشم‌های آبی رنگش با موهای مشکی و پو*ست نسبتا تیره‌اش هیچ همخوانی‌ ندارند ولیکن همه از او یک جذاب لعنتی ساخته بودند. نگاهش را به عرفان میدهد. موهای طلایی رنگ با چشم های درشت و سبز و یک صورت بی زاویه ولی سفید! چشم‌های همیشه خمارش را ریز میکند و ادامهء آهنگی را که در ماشین عرفان گوش میدادند را میخواند :
_ گاهی وقتا خوب میرونی ولی پیست کوچیکه ..
آسانسور می‌ایستد و هر دو به سمت درب قهوه‌ای سوخته رنگ حرکت میکنند. عرفان کلید می‌اندازد :
_ خودت رو درگیر نکن زیاد! فردا راجبش حرف میزنیم.
سهند سری به نشانهء تایید تکان میدهد و خمیازه میکشد و هر دو داخل خانه میشوند ...
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #7
#پارت_5

همینطور که روی تک صندلی مشکی رنگ کافه که از قضا درست کنار پنجره بود ، نشسته ، نگاهش را بین مشتری‌های کافه میگرداند تا اگر که کسی کم و کسری داشت ، رسیدگی کند. نیما ، پسرک هیجده ساله‌ء لاغر اندامی که به عنوان گارسون در کافه‌شان کار میکرد را از نظر میگذراند و به یونیفرمش که دارد در تنش زار میزند ، خیره میشود. اخم میکند و نگاهش را به عرفانی میدهد که دارد سینی به دست و با دو قهوه نزدیک میشود. عرفان مثل همیشه لبخند به ل*ب دارد و سینی را روی میز چوبی میگذارد و سعی میکند ذوق درونش را پنهان کند و آهسته حرف بزند :
_ ماهان مُعَرفمون شد! حله!
با این حرف ، سهند یک‌تای ابرویش را بالا میبرد و کنجکاو میپرسد :
_ خب؟
عرفان ریز میخندد و همینطور که با فنجان قهوه‌اش بازی میکند ، میگوید :
_ خب نداره که! قراره توو پیست رویال برونی.
سهند به یکباره ماتش میبرد و انگار که دیگر نمیشنود. پیست رویال؟ تکیه‌اش را به صندلی میدهد و خیرهء کاکتوس‌های رنگارنگِ کنار پنجره میشود. دست خودش نیست که گوشهء ل*بش ، کم کم کش می‌آید و انگار که تازه فهمیده باشد که چه شده! پیست رویال. همان پیست بزرگ لعنتی که مالِ شاهین موحِد است. شاهین موحدی که نامش در بین جدول برترین برگزارکننده‌های رالی غیرقانونی در صدر است. شوکه به عرفان نگاه میکند که عرفان از قیافه سردرگم و جا خوردهء او زیر خنده میزند. بلند .. طوری که نگاهِ چند نفری جلب آنها میشود. سهند هم ریز میخند و کمی به سمت میز خم میشود. آرنج‌هایش را روی میز میگذارد و به عرفان هشدار میدهد :
_ یه کم آرومتر بابا!
عرفان هم کمی به سمت او متمایل میشود. کمی از قهوه‌اش را مینوشد و سپس نگاهِ برق زده‌اش را سمت مردمک های آبیِ سهند میگیرد :
_ البته تو میرونی!
سهند جا میخود :
_ چی؟
عرفان شانه بالا می‌اندازد و نگاهش را به دختر سرتا پا قرمز پوشی میدهد که دارد روی تخته سیاه نصب شده روی دیوار ، جمله‌ای مینویسد :
_ جفتمون نمی‌تونیم مسابقه بدیم. یا تو میرونی و من Co_Driver تو میشم و یا برعکس و از اونجایی که تو دست فرمونت اوکیه .. تو برون!
سهند در فکر فرو میرود و حالا احتمال برنده شدنش در رالی یک به صد است. کاش عرفان هم میتوانست مسابقه بدهد و شاید ... سری به نشانهء تایید تکان میدهد و توضیح بیشتری میخواهد :
_ چند مرحله‌ایه؟
عرفان گوشهء ابرویش را با انگشت اشاره میخاراند :
_ قرار شد رسیدیم اونجا قوانین رو بگن بهمون. مهم اوکی شدنه کاره دیگه!
سهند تکیه‌اش را به عقب میدهد و میخواهد حتی اگر دروغ هم که شده باشد ، این قضیه را باور کند. بالاخره رویا و خواستهء کودکی‌اش بود و بس‌. بلند میشود که صندلی با صدای قیژی عقب کشیده میشود. عرفان متعجب از یکهویی بلند شدنش میپرسد :
_ کجا؟
سهند اما بی‌اینکه جواب سوالش را بدهد ، میگوید :
_ شب خونمون میبینمت.
و عرفان فقط میتواند مات رفتنش را تماشا کند.
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #8
#پارت_6

دستگیره را پایین میکشد و از کافه خارج میشود. پله‌هارا تند پایین می‌‌آید و سوار زانتیای نقره‌‌ای رنگش میشود. ماشین را به حرکت در‌می‌آورد و دستش دستگاه پخش را روشن و مثل همیشه هیپ هاپ و رپ گوش میدهد. آخر مگر چه داشتند آن موزیک‌های به د*ر*د نخور و پاپ عاشقانه؟ گوشی‌اش را در دست میگیرد و دستش شماره‌ای را ل*مس میکند که آن را "کاوه" ذخیره کرده است. به محض خوردن بوق سوم ، صدای گرم و بشاشِ رفیق کودکی‌اش را میشنود :
_ سلام داداشم. خوبی؟
_ مرسی. کجایی؟
کاوه خندهء پرحرصی به این عادتِ بد رفیقِ زیادی سمجش میکند و میگوید :
_ خونه.
لحنش هیچ حسی ندارد جز یک دستور و امرِ دوستانه :
_ راس ساعت ۶ توو کافه پیانو میبینمت.
کاوه اما عادت دارد به اینجور بودنِ سهند ، پس با خنده میگوید :
_ چشم. امرِ دیگه؟
سهند هم نمیتواند جلوی تک خنده کوتاهش را بگیرد ولی با پرویی تمام ادامه میدهد :
_ ۶ نشه ۶ و یک دقیقه.
و با مکث کوتاهی میگوید :
_ خداحافظ.
و تماس را بی اینکه منتظر خداحافظی او باشد ، خاتمه میدهد و فرمان را به طرف کوچه‌ای میچرخاند که تابلوی ابتدای وردیِ آن ، میگوید که نامش شهریور است. کوچه‌ای که انتهای آن منتهی میشد به یک کافه دنج و گرم و با نورپردازی خوب! درست برعکس کافه خودشان که همیشه تاریک بود و کم نور! جلوی درب تمام شیشهء کافه پارک میکند و با قدم‌های بلند و م*حکم داخل میشود. از پله‌های مارپیچ چوبی وسط کافه عبور میکند و آخرین میز سیاه رنگِ کنار پنجره را انتخاب میکند و جای شکرش باقیست که خالی بود! روی صندلی مینشیند و نگاه گذرایی به ساعت مچی‌اش می‌اندازد که نشان میدهد کاوه برای رسیدن هنوز پانزده دقیقه‌ای وقت دارد‌. گارسون قد کوتاه و نسبتا چاقِ کافه که پیراهن و شلوار پارچه‌ای مشکی رنگ به همراه یک کراوات سفید به تن دارد ، برای گرفتن سفارش نزدیک میشود که سهند همانطور که نگاهش از بالا به کوچهء خلوت است ، ل*ب میزند :
_ دوتا اسپرسو.
و گارسون با "چشم"ِ کوتاهی دور میشود. ساعت چهار دقیقه به ۶ است که صدای گرم و آهستهء کاوه را از فاصله نزدیک میشنود :
_ من اومدم.
سهند با لبخند سری تکان میدهد و نرم سرش را سمت کاوه‌ای میگیرد که همچون خودش یک تیشرت جذب مشکی رنگ و یک شلوار همرنگ آن پوشیده است. کاوه درست رو به روی او جا میگیرد. کنجکاو نگاهش میکند و میپرسد :
_ خب؟ گوشم با توعه.
سهند کمی به سمتش خم میشود و دست‌هایش را در هم قلاب میزند. نگاه و حالت‌هایش پر از کلافگی‌ست که کاوه میپرسد :
_ خوبی تو؟
هوف کلافه‌ای میکند و سپس خیره در چشمانِ آبی پر رنگ کاوه که همچون چشم‌های خودش رگه‌های طوسی دارد ، ل*ب میزند :
_ میخوام ماشین رو بفروشم.
کاوه به یکباره جا میخورد :
_ چی؟ بازم؟
سهند سری تکان میدهد. ل*ب پایینی‌اش را به د*ه*ان میگیرد و سپس ول میکند :
_ میخوام مثل دفعه پیش برام یه مشتری پیدا کنی.
کاوه اما مبهوت نگاهش میکند که او ادامه میدهد :
_ میگی چیکار کنم؟ قضیهء رالی اوکی شده. بابا هم تحت هیچ شرایطی توو این قضیه کمکم نمیکنه. ندیدی دفعه پیش برای اینکه ثابت کنم رو پای خودم می‌ایستم و دستم به دهنم میرسه چیشد؟
کاوه سری تکان میدهد و دست لابه‌لای موهایِ مشکی‌اش میکشد و به خوبی به یاد دارد که پدر سهند مخالفت مستقیم خودش را در مورد رالی اعلام کرده بود و گفته بود که سهند هر غ*لطی که میخواهد بکند ولیکن او هیچ سرمایه‌ای برای رسیدن سهند به خواسته‌اش ، جلو نخواهد گذاشت. گفته بود و سهند ماشین شاسی بلند سفید رنگ محبوبش را فروخته و با نصف پول آن ، کافه را با عرفان شریک شده بود و با باقیِ آن زانتیای نقره‌ای رنگِ مدل پایینی برای خود جور کرده بود. برای همین با مکث کوتاهی میگوید :
_ مطمئنی؟
سهند تایید میکند :
_ آره. میتونی؟
و درست همان لحظه گارسون با دو اسپرسو نزدیک میشود. کاوه چشم گرد میکند و متعجب به سهند خیره میشود. لحنش پر میشود از رنگ تعجب وقتی که میپرسد :
_ نگو که بازم خودت جای من سفارش دادی؟
سهند تک خنده‌ای میکند و با ل*ذت از حرص خوردنِ کاوه ، میگوید :
_ نوش جون!
کاوه پر حرص میخندد و میگوید :
_ لعنت بهت.
و سهند نگاهِ مرموزش را به کاوه میدهد و به شباهت‌های ظاهری خودش با او فکر میکند و کاوه عجیب مثل اوست!
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #9
#پارت_7

کلید می‌اندازد و داخل خانه میشود‌. پریز را میزند که همه جای خانه روشن میشود. خمیازه میکشد و در را میبندد. تنِ خسته‌اش را روی تک مبل راحتی زیتونی رنگ توی پذیرایی پرت میکند و کنترل تلویزون را از کنارش برمیدارد و شروع میکند به بالا و پایین کردن کانال‌ها. نگاهی به ساعت دیواری دایره‌ای شکل نصب شده روی دیوار میکند. هنوز دو ساعتی تا رسیدن عرفان مانده‌است. بلند میشود و بی‌اینکه تلویزون را خاموش کند ، راهِ راهرو را در پیش میگیرد و همین که میخواهد داخل حمام شود ، در با صدای چیکی باز میشود‌. متعجب صدا میزند :
_ عرفان تویی؟
و صدای عرفان باز هم پر انرژی‌ست وقتی که میگوید :
_ آره داداش.
در حمام را میبندد :
_ چرا زود اومدی؟
_ تنها بودم. گفتم امشب زودتر ببندم کافه رو.
به سمت پذیرایی برمیگردد. عرفان را میبیند که تیشرت جذب سرمه‌ای و شلوار سفید رنگی به تن دارد. قیافه‌اش ناخداگاه از دیدن شلوار سفید در تن او ، جمع میشود. عرفان متوجه نگاهش میشود. سپس با خنده میگوید :
_ اونجور نگاهم نکن‌ها. من به شلوار سفیدهام معروفم.
با خنده سری تکان میدهد و به سمت آشپزخانه میرود. پشت میز غذا خوری جا میگیرد و با مکث کوتاهی میگوید :
_ زنگ بزن بگو دوتا پیتزا بیارن و بعد بیا حرف بزنیم.
عرفان همینطور که دارد در پذیرایی و جلوی چشم او ، لباس‌هایش را عوض میکند ، میگوید :
_ سفارش داده بودم از قبل.
پاچه گرمکن استخوانی رنگش را تا میزند و درست روبه‌روی سهند می‌نشیند :
_ اول من بگم؟
سهند هم راضی از این که اول خودش مجبور به بازخواست شدن و یا توضیح دادن نیست ، با لبخند میگوید :
_ گوشم با توعه.
سهند بلند میشود و از یخچال ، آبمیوهِ پرتقال محبوبش را بیرون میکشد. دو لیوان را پُر و یکی را جلوی عرفان و دیگری را جلوی خودش میگذارد و عرفان مثل همیشه با آب و تاب شروع به توضیح دادن میکند :
_ ورودیمون دَه میلیونه!
آبمیوه یکهو در گلوی سهند میپرد و به سرفه می‌اُفتد. دستش را به دهانش میگیرد و پشت سر هم سرفه میکند. عرفان نگران بلند میشود و لیوان پر از آبی را به سمتش میگیرد و هول میگوید :
_ چت شد تو؟
با کف دستش به کتف سهند ضربه آرامی میزند و سهند قلپی از آب میخورد و سپس دم عمیقی میگیرد. راه نفسش که آسان‌تر که میشود ، پر حرص ل*ب میزند :
_ دِ دَه میلیون و زهر مار! مگ..
که عرفان حرفش را قطع میکند :
_ زیاده؟
سهند عصبی از قطع شدن حرفش ، تشر میزند :
_ حرفمو قطع نکن این یک!
با مکث سه ثانیه‌ای ادامه میدهد :
_ و دوم اینکه مگه الکیه؟ چطور قبلا نفری پنجاه میلیون ورودی میگرفتن ، یه شبه شد دَه ؟!
عرفان ترسیده و نگران از عصبانیت سهند ، سعی میکند که توضیح دهد :
_ نه .. ماهان گفت اینجور نیست که..
با دادِ سهند رشتهء کلامش پاره میشود و دیگر نمیداند که باید چه بگوید :
_ من نمیدونم این ماهان یهو از کدوم قبرستونی در اومد که انقدر برات عزیز شد؟!
با کف دو دستش روی میز ضربه میزند :
_ متوجهی چی میگم؟
و بلند میشود که صندلی با صدای بدی به عقب پرت میشود و عرفان خیره به رفتن او ، آهسته ل*ب میزند :
_ انگار که همه از دَم دزدن.
سهند داد میزند :
_ خفه شو!
و عرفان میداند که باید سکوت کند. میداند که سهند نمیتواند ریسک کند. اگر همین مقدار پولش را به کلک و کلاهبرداری در راه رالی از دست بدهد ، دیگر از محالات بود که پدرش دست سهند را بگیرد و او را به سمت رویا و آرزوی همیشگی‌اش که رالی بود ، هُل بدهد. دستی به موهایش میکشد و گوشی‌اش را از جیب گرمکنش بیرون میکشد. دستش نامِ "ماهان" را ل*مس و با بوق دوم جواب میدهد :
_ الو ماهان؟
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان

Saba.N

کاندید مدیریت تالار ادبیات
کاندیدای مدیریت
دلنویس انجمن
داستان‌نویس
May 31, 2020
509
7,026
93
پیستِ مَرگ :|
  • نویسنده موضوع
  • مدیر
  • #10
#پارت_8

سهند پا روی پا می‌اندازد و با انگشت‌هایش ریتمیک‌وار روی دسته مخمل سرمه‌ای رنگ مبل ، ضرب میگیرد. به ستون‌های بلند و پهن خانه نگاه میکند که جای جایش پر شده از قاب‌عکس‌های خانوادگی. به پذیرایی مربع‌ شکلی خیره میشود که به سلیقهء مادرش همه یک‌دست سرمه‌ای و سفید چیده شده‌اند و با یک راهروی نسبتا بلند ، از یک طرف به آشپزخانه و از طرف دیگر به سه خواب راه پیدا میکند و آخرین اتاق خوابِ منتهی به راهرو ، مالِ خودش است. صدای اعلان گوشی‌اش باعث میشود که نگاه از تابلو فرش‌های نصب شده روی دیوار رو‌به‌رو بگیرد. صفحه را پایین میکشد و بر روی پیام ضربه میزند :
_ سهند باید حرف بزنیم.
پوزخند میزند و عصبی صفحه گوشی را میبندد و آن را روی میز چوبی مستطیلی شکل جلویش می‌اندازد. باید؟؟ برای بار دوم و سوم ، پشت سرهم به پیامِ دریافتی از جانبِ سوگند ؛ همان دوست دختر لوس و نازنازی‌اش ، نیشخند میزند و بعد از چند ثانیه‌ای مکث به سمت گوشی هجوم میبرد. وارد صفحهء پیامش با او میشود و بی‌اینکه لحظه‌ای به چیز دیگری فکر کند برایش تایپ میکند :
_ هیچ بایدی وجود نداره!
و انگشت شستش کلید ارسال را ل*مس میکند. با یک پایش روی زمین ضرب میگیرد و دستش را کلافه پشت گ*ردنش میگذارد و مشغول ماساژ دادنش میشود و آخر این اسپاسم‌های عصبی کار دستش میدادند. به دقیقه نمیکشد که جوابش میرسد :
_ سهند این روزا نمی‌فهممت. چیزی شده؟
بی‌اراده و پرحرص میخندد. انگشت‌هایش تند تند روی صفحهء گوشی نقش میزنند :
_ نیازی به فهمیدنِ تو نیست.
دیگر منتظر جواب پیامش نمیشود و گوشی را خاموش میکند. سرش را به عقب تکیه میدهد که مادرش از اتاق بیرون می‌آید. از چشم‌های طوسی‌ رنگش ناراحتی میبارند و جزء محالات بود که تک دردانه‌اش... سهندَش ، متوجه حال او نشود. پوزخند میزند. سعی میکند آرام باشد و هیچ استرس و ناراحتی به ناهید بانویش منتقل نکند وقتی که میگوید :
_ گفت نه؟
مادرش اما سعی میکند چهرهء غمگینش را پشت آن لبخند نصفه و نیمهء کذایی پنهان کند. با موهای بافته شده‌اش که یک‌ور و روی شانه‌اش ریخته‌اند ، بازی میکند و نگاهش را به طرح‌های سنتی زیر پیراهنش میدهد :
_ گفت ما که قبلا حرف زدیم. من که گفته بودم ..
سهند نمیگذارد که حرفش تمام شود. بلند میشود و یکهو در جایش می‌ایستد. مادرش در جایش تکان خفیفی میخورد و نگاه ترسان و نگرانش را به جگرگوشهء عصبی‌اش میدوزد. بلوز مردانهء سرمه‌ای رنگش را مرتب میکند و سپس هیستریک میخندد :
_ خب چرا کشش میدی ناهید بانوم؟ بگو بازم گفت نه! بازم پشیزی قائل نشد برای خواسته‌هام.
دست می‌اندازد و گوشی‌اش را برمیدارد. عقب گرد میکند و میخواهد برود که مادرش با بغض صدایش میزند :
_ بازم که میری سهند!
بی‌اینکه برگردد ، سرد جواب میدهد :
_ به شوهرت بگو یه روزی پشیمون میشه از اینکه همراهم نبوده.
و با پوزخند به طرف در میرود. دستش روی دستگیره می‌نشیند که صدای فریاد پدرش از اتاق خواب بلند میشود :
_ غ*لط اضافه کردی ، نکردی!
برای بار هزارم دلش جمع میشود و چه میشد که پدرش.. کمی.. فقط کمی پدری میکرد و هوایش را داشت؟ چشم‌هایش میسوزند ولی.. محال بود که بهشان اجازهء باریدن بدهد. لبخند کج‌ و کوله‌ای میزند و همانطور که دستگیره را پایین میکشد میگوید :
_ شب ساعت یازده میام سرکوچه. تمام لباس‌ها و وسایلامو بچین. میبرمشون!
ناهید دست جلوی دهانش میگیرد و دست خودش نیست که انقدر راحت بغضش میشکند و هق میزند. اشک‌هایش بی‌مهابا روی گونه‌هایش میریزند و صدای بسته شدن در و رفتن سهند به حال بدش دامن میزند.
 
انجمن رمان نویسی دانلود رمان
بالا